Bir kullanıcı hesabın var mı? Giriş | Lomography'de yeni misin? Üye Ol | Lab | Şu anki Site:

Çocukluğumun Analoğu: O Günleri Kesinlikle Özlüyoruz!

Çocukluğu özlemek insanlar arasındaki en yaygın şeydir, geçmişi düşünmek bir zamanlar mutlu olduğumuzun anılarını getirir. Belki o günleri geri getiremeyiz ama çocukluğumun analog kanıtlarını nasıl geri getirebileceğimi kesinlikle biliyorum. Geçmişe dönüyoruz!

Çocuk olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlıyor muyum? O analog fotoğraflarla kaydedilen anları hatırlıyor muyum? Anılarımız biraz tuzak gibidir. Yani, hiç değilse benimki öyle. Ben çoğunlukla bütün anılarımı birbirilerine karıştırıyorum. Ve çoğunlukla çocukluk albümlerime baktığımda o günleri hatırlamıyorum. Belki de o yüzden sürekli o albümlere, o fotoğraflara, bir zamanlar çocuk olduğumun, mutlu bir çocuk olduğumun kanıtlarına bakıyorumdur. Belki de hatırlamak istiyorumdur ama anılarımdan daha fazla fotoğraf var. Yine de, belli bir tanesinde ne düşünüyordum hatırlıyorum. Babam bir aile fotoğrafı çekmek isteyince annem ayaklarıma bot geçirdi diye ağlıyordum. Yani, ‘’ pijamalıydım anne, moda bu değildir’ ve öyle bir stille fotoğrafımın çekilmesini istemiyordum.

İlk ne zaman Portekizin kuzeyinei kar görmeye gittim hatırlamıyorum, ama oraya geri dönemnin neredeyse 20 yılımı aldığını hatırlıyorum…ve büyülü bir histi! Sanki daha önceden gelmişim gibi, orada kalmışız gibi, yüzlerimizde oradaki geçmişimizi hatırladığımız için oluşan aptal gülümsemelerle. Şimdi görüyorum ki, bu fotoğrafda eski arabamız mavi Datsun Sunny’nin de bir kısmı çıkmış ki o araba bizle bütün ülkeyi gezmiştir.

Bizim ailemizin tatillere çıkma geleneği vardı, her zaman kumsallı, ılık sulu güney Portekiz’e. Onu az biraz hatırlıyorum ama bu fotoğraflardan değil. Kumsalda çırılçıplak koşuşturduğumu hatırlamıyorum…o zamanlar! Ama suyun içinde oynadığım o zamanları görmek kesinlikle özgürleştirici. Bu da beni gülümsetiyor! Babamın her zaman bu plastik botu vardı. Turuncu olan 10 yıla yakın bizimle kaldı. Ona bayılırdık, kürekle yüzdürmeye bayılırdık. Yani kardeşim bayılırdı. Ben kendimi akıntıya bırakırdım. Ağabeyim!

Özel günlerimiz her zaman arkadaşlarımızla ve ailemizle kutlanırdı. O donmuş anları, tam da mumları üflediğim anları görmek çok iç açıcı. Hepsi babamın Yashica Electro 35 GT sinde kayıtlı, ki o da benimle bir Lomograph. Çok güzel değil mi!

Bu arada bir fotoğrafta babam, ağabeyim ve ablam da benle çıkmışlar (evet en küçük benim). Şu sola dönük yüzü gördünüz mü?! Bu onun ‘fotoğrafımı çek’ pozu. Böyle yapmayı çok sever. Hehe!

Fotoğrafların çoğunda annem de benimle. Daima yanımda! Ve bir de, ağabeyim Eduardo ile ablam Mafalda. Görev başındaki fotoğrafçı babamı da unutmayalım. Hepinizi çok seviyorum!

Eğer şimdi, 29 yaşındayken, nasılım merak ederseniz facebooktan ekleyin. (çıplak fotoğraf falan yok) Facebook home

Şimdide görüşürüz!

sprofishgel tarafından yazıldı ve ruyatuna çevirdi

Henüz yorum yapılmamış, ilk ol

Makaleyi farklı bir dilde okuyun

Bu makalenin orijinal dili: English.